Een nachtje Frankfurt voor onze favo band

Milan en ik hebben over het algemeen dezelfde muzieksmaak. Oké, soms schreeuwt hij mee met Rammstein en ren ik gillend weg, en soms zwijmel ik weg tijdens Matt Corby en rent Milan de deur uit, maar gemiddeld komt onze muzieksmaak redelijk overeen. Nothing but Thieves is daardoor een band die we allebei heel erg goed vinden. Omdat Milan niet mee kon naar het concert in Amsterdam, hebben we een nachtje Frankfurt geboekt voor hun concert en om meteen de kerstmarkt daar mee te pakken.

We hebben lekker rustig aan gedaan. Frankfurt was langer rijden dan ik dacht, dus we hebben onderweg nog wat gegeten en een kop koffie gehaald. De reis is tenslotte ook onderdeel van je dagje weg, toch?

Eenmaal aangekomen in Frankfurt hebben we onze spullen gedumpt bij het hotel, heel even bij zitten komen van de reis en toen zijn we de stad gaan verkennen. We hebben alle leuke winkelstraten, dure hotels en gezellige koffietentjes gezien. We aten wat, gingen ergens koffiedrinken, struinden over de gezellige kerstmarkt en liepen daarna, (samen met Google Maps) richting de concertzaal. Over het algemeen zijn wij niet zo goed met die navigatie, dus liepen we een straat te vroeg rechtsaf en kwamen we uiteindelijk via de achterkant bij de concertzaal, in plaats van de andere kant. We zagen een grote bus staan dus ik grapte nog ‘Goh, dat zal vast de bus van Nothing but Thieves zijn’, en ik besloot even een kijkje te nemen. Vervolgens schrok ik, want ZE ZATEN ECHT IN DIE BUS. Goh, het zijn net echte mensen. 😉 Los van dat, ging mijn fangirl-hart toch wel even iets sneller kloppen. Maar ja, het zijn gewoon mensen die je bewonderd om de muziek die ze maken, dus ik vond het te ver gaan om op de ramen van die bus te gaan bonken. Daar komt bij dat ik daar ook absoluut de ballen niet voor heb…

We hebben het van ons afgezet (lees: Milan moest me meesleuren en me vertellen dat ik me niet zo aan moest stellen en we ze zo nog twee uur lang op een podium zouden zien staan) en zijn naar binnen gegaan. We waren verbaasd over de grootte van de zaal. Waar ze voor duizenden mensen speelden in de Afas Live, waren dit misschien een paar honderd mensen in een kleine, intieme zaal. Het had ook wel weer iets leuks.

Het concert was, zoals we gewend zijn, helemaal geweldig. Het gaat nog steeds niet vervelen na al die tijd, en dat is ook een goed teken. Ook het publiek was heel enthousiast en iedereen ging er vol voor. Was mooi om te zien.

Na afloop van het concert wilde ik eigenlijk nog even bij de bus wachten om ze misschien te spotten en een praatje te maken. Als je een band zo goed vind, is het toch leuk om ze te vertellen hoe goed je ze vindt en om ze complimenten te geven over wat ze doen? Dus, wij wachten. Het was echt superkoud en Milan was het na een halfuurtje al zat. Heb het nog een tijdje kunnen rekken, en uiteindelijk zagen we wat mensen de apparatuur, gitaren enzovoort de bus in slepen. Het teken dat ze er aan zouden komen! Toch?! Niet dus. Het duurde echt nog wel een tijdje en hou kouder het werd, hoe minder leuk Milan het begon te vinden. Ik vond het juist wel leuk. We stonden nog samen met acht mensen en er was genoeg te zien. Het inladen van alle instrumenten was een schouwspel op zich. Ik was daar zo op gefocussed, dat ik helemaal vergat om me heen te kijken. Na een tijdje zei Milan: “Hey kijk, daar loopt de zanger!” Ik dacht dat Milan weer aan het kutten was, maar daar liep echt de zanger, met mijn koffer zo, hup, de bus in. Heel sneaky. Milan zei nog dat ik er op af had moeten rennen, maar daar ben ik dan toch te schijterig voor. En ik ben verdomme bijna dertig, dan mag je je toch ook helemaal niet meer gedragen als een fangirl? Dus ik verstijfde en het was een gemiste kans.

Vervolgens kwam de gitarist naar buiten en liep ook met zijn koffer richting de bus. MIlan schaterde van het lachen, omdat we bijna twee uur in de kou hadden gestaan voor niks, maar de gitarist had zijn koffer in de bus gedumpt en kwam toen weer naar buiten om met zijn trouwe fans te praten. Milan en ik hebben best een leuk gesprek gehad met de beste man en ook nog wat herinneringen opgehaald. Zo hebben we op Pinkpop ooit van hem een bierblikje gekregen die ze allemaal gesigneerd hebben en we wilden toch even zeggen hoe goed we ze vonden. Daarna even een fotomomentje en toen kreeg Milan zijn zin: we gingen weer richting het hotel waar we om half 3 in ons bedje ploften…

De volgende ochtend rond 8 uur weer fris en fruitig op (ja, echt), ontbijten en de stad verkennen. Nog even wat cadeaus gekocht voor bepaalde mensen (daar mag ik nu vanwege de feestdagen en het verrassingselement geen uitspraken over doen) en op tijd weer richting huis. Eén overnachting was eigenlijk te kort, maar er moest de dag er na ook weer gewoon gewerkt worden, dus het was prima zo. Het is in ieder geval voor herhaling vatbaar om rond deze tijd een kerstmarkt in Duitsland te bezoeken!

Omdat foto’s meer zeggen dan woorden, hier wat kiekjes. Leuk, toch?

De gezellige kerstmarkt in de avond

 

Nu Milan ook geen vlees meer eet, moeten we op zoek naar vegetarische restaurants en dat was geen enkel probleem in Frankfurt. Kijk dan hoe lekker!
Milan heeft een verslaving als het om deze krakelingen gaat. Bij elk bezoekje aan Duitsland moeten er minstens vier brezels naar binnen gewerkt worden, dus hij kon zich helemaal uitleven op de markt.

 

De enige duidelijke foto van het concert. Je moet ook niet te veel foto’s maken tijdens een concert, maar gewoon lekker genieten.
Milan en de gitarist van Nothing but Thieves. Zo’n foto is er ook van mij, maar deze is tien keer leuker.
Lichtjes! Kraampjes! Kerst! Jaaa!
Selfies horen er bij tegenwoordig.
Op de burg. Volgens mij is het hip om bij elke brug tegenwoordig van die slotjes te hangen, dus ook hier hingen ze weer. Waarschijnlijk is de helft van de relaties al uit van deze slotjes. 😉
Even geshopt bij de Nespresso-winkel. What else?
Kijk even hoe leuk deze knapperd het had. Helemaal in zijn element in Deutschland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *