Oorschelpen likken in een mensenmassa met maar één goede reden

Als ik op dit moment een band moet noemen die mijn hart heeft gestolen en waar ik voor altijd fan van blijf, is dat Nothing but Thieves. ZO. GOED. Als zij een concert geven, zijn wij er als de kippen bij. Milan, Joni en ik hebben ze al vrij vaak gezien en het gaat nooit vervelen. Toen we in de zomer hoorden dat ze 24 november weer naar Nederland zouden komen, hebben we ook ons uiterste best gedaan om kaartjes te kunnen bemachtigen. Helaas zijn wij niet de enige fan van deze band, en was het concert uitverkocht en werden die felbegeerde kaartjes voor onze neus weggekaapt. Janken met de pet op.

Milan en Joni gingen vrolijk door met hun leven, aan mij bleef het knagen. Ik kon gewoon niet uitstaan dat we dit concert gingen missen. Dan is mijn allerfavorietste band (nee, dat is geen woord) in het land, en dan zit ik thuis een beetje De SIms te spelen. Nee, dat gaan we mooi niet doen. Dus ik besloot op zoek te gaan naar betrouwbare, tweedehands kaartjes. Er is een aantal sites waar je die kunt halen. Helaas werd er 1 kaartje aangeboden, en over de 300 kaartjes gevraagd. Een gebed zonder eind, want dan zou je elke minuut die site moeten checken op beschikbare kaartjes.

Ineens schoot mij SeatWave te binnen. Via die weg had ik ooit kaartjes gekocht voor Matt Corby (insert 100 miljoen hartjes) en dat ging allemaal prima. De kaartjes werden op tijd verstuurd en ze waren echt. Ik overlegde dit met Joni en Milan en zij gingen akkoord. Dus, hup, wij zoeken naar kaartjes, waren er nog twee voor een redelijke prijs. De rest ging al boven de 100 euro, terwijl een normaal kaartje 30 euro is. Ja, daaaag. Dus Milan offerde zich op om dan maar niet te gaan en Joni en ik kochten de kaartjes voor zo ongeveer de dubbele verkoopprijs.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zo ver, het concert was daar! Ik was best wel een beetje zenuwachtig, omdat ik hoopte dat de kaartjes echt zouden zijn. Niet dat we daar in de rij staan, en we voor Jan Lul naar Amsterdam zijn gekomen. Joni was er juist heel kalm onder, zij zei er een goed gevoel over te hebben. Dus, wij naar de scan-meneer om onze kaartjes te laten scannen en wat denk je…? Het ging goed, we konden naar binnen! Feest!

Joni hoort het niet graag, maar wij lijken best wel op elkaar. Niet zo heel gek als je zussen bent, maar in grote mensenmassa’s voelen wij ons niet echt op ons gemak. Ik benoemde een aantal keer hoeveel mensen er om ons heen stonden en je dus eigenlijk geen kant op kan. ‘Hou op hoor, daar hou ik helemáál niet van’, was Joni’s reactie. Dus ik hield op. Nog een gezamenlijke ergernis is dat mensen gewoon voor je gaan staan, omdat daar nog één schoenlengte ruimte is. ZO FIJN MENEER DAT U VOOR MIJ GAAT STAAN EN IK NU AAN UW OORSCHELP KAN LIKKEN. Persoonlijke ruimte was niet het kernwoord van deze avond.

Gek genoeg verdween alles om me heen toen Nothing but Thieves begonnen te spelen. Ik dacht niet meer aan de mensenmassa en ik ging gewoon springen, ook al kwam mijn neus dan steeds tegen de oorschelp van de meneer die geen idee had van persoonlijke ruimte. Het concert was zo fantastisch, ik heb er geen woorden voor. Misschien dat ik een klein beetje bevooroordeeld ben, omdat ik toch wel een fangirl ben (want had het liefst na afloop nog buiten op ze gewacht om gewoon even te zwaaien van ‘hoi, hier zijn we weer’, maar dat hebben we niet gedaan), maar als het concert slecht was geweest hadden we dat echt wel gehoord en ook uitgesproken. Had de dag er na toch wel even een after concert-dip. En die zijn erger dan after dinner-dips.

Gelukkig gaan Milan en ik 6 december naar Frankfurt, dan combineren we de kerstmarkt met een concert daar. Drie keer raden van wie dat concert is…

Meer beeld en geluid zien? Klik hier om naar m’n Instagram te gaan.

 

Voor mij begon de liefde voor deze band met dit nummer:

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *