‘Ik zie het al…’

Het is een druilerige, herfstachtige donderdagochtend als ik gehuld in mijn rode jas verkleumd van de kou richting de dokter loop. De dokter is praktisch mijn buurman, het is maar vijf minuutjes wandelen. Ik ben veel te vroeg, zoals altijd met zulke afspraken. Er zit een mevrouw van midden dertig in de wachtkamer met een kinderwagen. ‘Mevrouw Hartman?’, vraagt ze. Ik kijk haar vragend aan terwijl ik een aarzelende ‘ja?’ antwoord. Deze mevrouw lijkt mij niet de assistente of de dokter die de patiënten binnenroept. Je werd net al geroepen’, zegt de vrouw. Ik pak mijn telefoon om te kijken hoe laat het is. Ik ben acht minuten te vroeg. Op dat moment hoor ik de dokter: ‘Komt u maar hoor, ik loop een beetje in op mijn afspraken.’ Voor het eerst dat een dokter inloopt in plaats van dat’ie uitloopt. Ik geef de dokter een hand en neem plaats aan zijn bureau. Hij gaat tegenover me zitten en klikt wat aan op zijn computer.

Dit is de tweede keer dat ik een afspraak heb met deze ‘nieuwe dokter’. De vorige is (godzijdank) met pensioen en heb me nooit op mijn gemak gevoeld bij die kerel. De dokter nu is een jongere man, ik denk van begin dertig. Hij heeft een iets te fluffy, zwarte baard die wel netjes is bijgehouden. Hij heeft een rustige manier van praten en stelt gerichte vragen. Het voordeel is dat ik me bij deze dokter wél gehoord en serieus genomen voel, en dat is wel eens anders geweest.

‘Je hebt ernstige uitslag op je handen, lees ik? Laat maar even zien dan’, spreekt de jonge arts. Ik steek mijn handen uit en op dat moment glipt er een ‘oei’ uit zijn mond. Ja, meneer de dokter. Daarom ben ik hier. Vanwege al die vellen, wondjes en roodheid op m’n handen. ‘Ik zie het al’, spreekt de dokter, ‘dit is inderdaad eczeem.’ JOH. DAT MEEN JE NIET?! Ik heb er al 26 jaar last van, maar fijn dat iemand het eindelijk even bevestigt.

Baby Joyce met rode benen en armen van de eczeem.

Notitie van mijn moeder in m’n babyalbum: ‘17-9-1991: We hebben een verwijskaart opgehaald bij de dokter en we gaan een afspraak voor je maken bij de dermatoloog voor je huid, want dat is de laatste tijd wel heel erg.’ ’23-9-1991: We zijn bij de dermatoloog geweest en die heeft zalf meegegeven. Het stinkt als ik weet niet wat. Ook is er bloed geprikt en daar krijgen we binnenkort de uitslag van.’ Met andere woorden: Ik kan me geen leven voorstellen zónder eczeem. Zonder overal continu jeuk te hebben, zonder het feit dat ik niet lang en heet kan douchen en lekkere bodylotion met een liter parfum kan smeren omdat dat mijn huid irriteert.

Ik vertel de dokter dat ik al mijn hele leven last heb van eczeem, ik niet anders gewend ben en ik alles al geprobeerd heb maar het nu wel heel erg was. Ik vertel de dokter dat ik vroeger ook hormoonzalf heb gehad en daar geen groot fan van ben omdat het mijn hele huid kapotmaakt en dat nog steeds zichtbaar is. ‘Oh, maar die richting wil ik wel met je op’, spreekt de dokter. ‘Zo’n vermoeden had ik al’, antwoordde ik en heb laten weten dat ik daar niet op zat te wachten.  We hebben uiteindelijk toch soort van  een middenweg kunnen vinden. Ik krijg de zwaarste hormoonzalf die er is (feest) voor mijn handen. Voor de rest van mijn lichaam krijg ik een lichtere vorm. De zwaarste zalf mag ik maar maximaal twee weken smeren. Als er dan geen verbetering zichtbaar is, moet ik terugkomen en kijken we naar alternatieven. Vond ik een goede deal.

Eenmaal thuis lees ik eerst de bijsluiters door van beide zalfjes. Noem me panisch, maar ik wil gewoon alles weten. Normaal Google ik ook de naam van de zalf, maar dat heb ik dit keer niet gedaan. Vaak lees ik dan dingen die ik niet had willen weten. Na het lezen van de bijsluiter open ik de tube zalf voor mijn handen, en begin ik te smeren. Het prikt niet en het verzacht meteen. Wat een verademing! De rest van mijn lichaam, voornamelijk rug en benen, smeer ik ’s avonds in met de lichtere zalf. Ook dat verzacht en verkoelt meteen.

Ik moet zeggen dat ik de dokter een klein beetje haatte dat hij me hormoonzalf voorschreef terwijl ik zei dat eigenlijk niet te willen, maar ik ben blij dat we die ‘deal’ gemaakt hebben. Ik ben nu drie dagen aan het smeren en ik merk meteen verbetering, gek genoeg. Kun je nagaan wat een zooi dat dan eigenlijk moet zijn wat je op je handen smeert. Al met al maakt het mijn werk een stuk makkelijker omdat ik veel met mijn handen doe en ze ook steeds moet wassen of handschoenen aan moet. Even een pluim voor de man die praktisch mijn buurman is. Thanks, doc.

Voor de geïnteresseerden: Dit is zijn mijn handen. Hopen op verbetering.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *