Harry verdient beter

Toen de boyband One Direction uit elkaar ging, was ik daar alleen van op de hoogte omdat mijn zusje dat zei. Ik ben nooit een fan geweest, kende alleen de hitjes omdat ik die op de radio hoorde en niet omdat ik ze zelf grijsdraaide. Blijkbaar is elk lid van One Direction solo gegaan, zo ook Harry Styles. Toen hij begin dit jaar met zijn single ‘Sign of the Times’ kwam, vond ik dat een ontzettend goed en mooi nummer. Mijn lieftallige zusje Joni vond dat ook, en op basis van dat liedje besloten we kaartjes te kopen voor zijn concert afgelopen 8 november.

De kaartverkoop begon al in mei, dus we hadden de kaartjes en dachten er verder eigenlijk niet meer over na. Het duurde tenslotte nog een halfjaar voordat het concert was. Ondertussen kwam het album van Harry uit. Joni was er niet weg van, en ik luisterde er wel eens naar maar ook niet op dagelijkse basis. Ik denk wel dat ik het leuker vond dan Joni.

Gisteren was het dan zo ver: het concert. We waren al aan het geinen dat er waarschijnlijk bij

elk nummer zeven kinderen flauw zouden vallen en iedereen waarschijnlijk heel hyper zou gaan gillen, en dat was niet eens een slechte inschatting. Ik bedoel, er lagen kinderen al dagen van tevoren voor de deur te slapen om vooraan te kunnen staan…

Voordeel van een concert waar alleen vrouwen komen: plassen bij de mannen!

Wij waren iets minder fanatiek. We hebben nog even lekker ergens iets gegeten, een rondje Media Markt gedaan en rond kwart voor zeven liepen we naar de rij vol met hyperactieve kinderen. Het was in de rij al verschrikkelijk. Het eerste wat opviel was dat er alléén maar vrouwen (meisjes) om ons heen stonden. De enige mannen die je zag waren de papa’s die hun dochter hadden weggebracht of de vriendjes die met hun vriendin mee moesten. Meiden hadden een bos bloemen mee, spandoeken en posters met allerlei dingen erop geschreven. Er waren zelfs drie rijen achter elkaar met tussen elke rij zo’n 5 meter afstand om te voorkomen dat alle kinderen zouden gaan rennen en elkaar dus vertrappen. Joni en ik hadden nog nooit zoiets meegemaakt en schaamden ons eigenlijk een beetje voor de mensheid op dat moment.

Eenmaal binnen begon iedereen te rennen en de duwen om maar zo snel mogelijk de zaal in te kunnen om op die manier nog vooraan te komen

Omdat iedereen snel de zaal in rende, konden wij in de lege hal makkelijk nog even een spiegelselfie maken.

en Harry’s zweet te kunnen ruiken. Wij hadden daar zelf niet zo heel veel behoefte aan, dus we besloten een zitplek op te zoeken. Lekker hoog en zo konden we uitkijken op alle hysterische chicks. Meiden die zichzelf filmen als ze aan het dansen en meezingen zijn, en zo. Beschamend.

De tribune liep al vrij snel vol, en naast ons zat een moeder en dochter. Dochterlief had aan moederlief gevraagd of ze wel haar reactie wilde filmen als Harry opkwam. (WTF, ALS IK KINDEREN HAD, HAD IK HAAR ECHT KEIHARD UITGELACHEN OM ZO’N ACHTERLIJK VERZOEK.) De opkomst van Harry resulteerde dus niet alleen in een oorverdovend gegil en jankende tieners achter ons, maar ook in een moeder die continu haar schreeuwende dochter aan het filmen was als livefilmpje op Facebook. Na tien minuten had ze welgeteld 0 kijkers (ik kon meekijken), want niemand interesseert het om naar een overdreven jankend kind te kijken. Overigens deed mama net zo hard mee en schreeuwde wat een lekker ding Harry was en zwaaide ook van dertig meter hoogte naar hem, want dat zie hij ook echt. Intelligent publiek, toch?

Joni en ik waren er niet voor de kerel, maar puur voor de muziek. Ikzelf zou het ook echt niet op Harry kunnen, dus ik snap sowieso die gillende meute niet zo. We hebben menig kind in het publiek flauw zien vallen en afgevoerd zien worden door de bewaking. Joni en ik konden alleen maar hoofdschuddend toekijken. We kwamen al snel tot de conclusie dat het eigenlijk zielig is voor zo’n artiest. Die jongen probeert serieuze muziek te maken en een boodschap over te brengen en het enige wat hij daarvoor terugkrijgt is een gillend publiek en een bos rozen tegen z’n smoel. Ikzelf vind het nummer ‘From the Dining Table’ heel mooi. Is een rustig nummer met een serieuze tekst, en daar gaan mensen dan doorheen gillen, janken en praten. Dan denk ik bij mezelf: Hou gewoon even drie minuten je snavel dicht en luister oprecht naar de muziek. Dat blijkt toch lastiger dan gedacht.

We vroegen ons ook af of Harry wel zo veel publiek zou trekken als hij zulke muziek zou maken zónder dat hij in One Erection had gezeten. Onze conclusie? Nee. Moraal van dit concert: Harry trekt gillende en huilende tienerchicks aan die er alleen voor Harry zélf zijn en niet voor zijn muziek en de boodschap erachter. Sorry voor de negatieve toon in dit bericht. Joni en ik hebben echt een hele leuke avond gehad, genoten van de muziek en gegniffeld om de dwaasheid om ons heen. Op 14 maart staat Harry in de ZiggoDome, maar dit publiek weerhoudt ons ervan om überhaupt nog naar een concert van een tieneridool te gaan, hoe goed we de muziek ook vinden.

Ook filmpjes zien? Check Instagram. Klik hier. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *